Atrakcyjność (attractiveness)

Czym jest atrakcyjność z perspektywy psychologicznej?

Atrakcyjność (attractiveness) to cecha lub zespół cech, które sprawiają, że dana osoba, przedmiot czy sytuacja wydają się przyciągające, interesujące lub godne uwagi. W psychologii atrakcyjność często odnosi się do tego, co sprawia, że jedni ludzie są bardziej pociągający dla innych – fizycznie, emocjonalnie czy społecznie.

Jakie są rodzaje atrakcyjności?

Atrakcyjność można podzielić na kilka kategorii, z których każda odgrywa rolę w codziennym życiu:

1. Atrakcyjność fizyczna
   Obejmuje wygląd zewnętrzny, np. symetrię twarzy, proporcje ciała czy zdrowy wygląd. Jest to często pierwsza cecha, która zwraca uwagę innych.
2. Atrakcyjność interpersonalna
   Odnosi się do cech takich jak życzliwość, poczucie humoru czy umiejętność słuchania. To, jak dana osoba odnosi się do innych, ma duże znaczenie w budowaniu relacji.
3. Atrakcyjność sytuacyjna
   Zależy od okoliczności – np. osoba wydaje się bardziej atrakcyjna w sytuacji, gdy pokazuje swoje kompetencje lub odwagę.

Dlaczego atrakcyjność jest ważna w codziennym życiu?

Atrakcyjność wpływa na wiele aspektów naszego życia, nawet jeśli nie zdajemy sobie z tego sprawy. Warto przyjrzeć się kilku kluczowym obszarom:

• Relacje międzyludzkie
  Atrakcyjność może być fundamentem budowania więzi – od przyjaźni po związki romantyczne. Często to pierwsze wrażenie, bazujące na wyglądzie czy zachowaniu, determinuje, czy chcemy poznać kogoś lepiej.
• Kariera zawodowa
  W środowisku pracy atrakcyjność, zarówno fizyczna, jak i interpersonalna, może wpływać na to, jak jesteśmy postrzegani przez współpracowników i przełożonych. Ludzie atrakcyjni bywają oceniani jako bardziej kompetentni czy godni zaufania.
• Samopoczucie i pewność siebie
  Odbiór naszej atrakcyjności przez innych może kształtować naszą samoocenę. Poczucie, że jesteśmy atrakcyjni, może wzmacniać pewność siebie.

Czy atrakcyjność jest subiektywna?

Tak, atrakcyjność jest w dużej mierze subiektywna. Coś, co dla jednej osoby jest pociągające, dla innej może być zupełnie neutralne. Czynniki wpływające na postrzeganie atrakcyjności to m.in.:

• Kultura i normy społeczne
  W różnych kulturach ideały piękna czy atrakcyjności mogą się różnić. Przykładowo, w jednej społeczności ceniona jest smukła sylwetka, podczas gdy w innej za bardziej atrakcyjną uznaje się pełniejszą figurę.
• Doświadczenia i preferencje osobiste
  Osobiste doświadczenia i wspomnienia mogą wpłynąć na to, jakie cechy u innych postrzegamy jako atrakcyjne.
• Kontekst sytuacyjny
  To, co jest atrakcyjne w jednej sytuacji, może stracić na znaczeniu w innej. Na przykład osoba dowcipna może być bardziej doceniana w luźnej atmosferze, a kompetentna w sytuacjach formalnych.

Czy można zwiększyć swoją atrakcyjność?

Choć atrakcyjność fizyczna częściowo zależy od genetyki, istnieją sposoby na zwiększenie atrakcyjności w szerokim znaczeniu:

• Dbanie o siebie
  Zdrowy tryb życia, higiena i schludny wygląd to podstawowe elementy, które wpływają na to, jak postrzegają nas inni.
• Rozwijanie umiejętności społecznych
  Umiejętność słuchania, empatia i pozytywne nastawienie mogą sprawić, że będziemy bardziej atrakcyjni w relacjach interpersonalnych.
• Pewność siebie
  Osoby pewne siebie wydają się bardziej atrakcyjne. Warto pracować nad akceptacją siebie i swoich unikalnych cech.
• Autentyczność
  Bycie sobą i szczerość są często bardziej pociągające niż próby naśladowania innych.

Jakie problemy może rozwiązać zrozumienie atrakcyjności?

Zrozumienie, czym jest atrakcyjność i jakie ma znaczenie, może pomóc w wielu aspektach życia:

• Budowanie zdrowych relacji
  Dzięki świadomości, że atrakcyjność to coś więcej niż wygląd, łatwiej jest budować głębokie i trwałe więzi.
• Zwiększenie pewności siebie
  Praca nad różnymi aspektami atrakcyjności, np. umiejętnościami społecznymi, może wzmocnić samoocenę.
• Unikanie stereotypów
  Zrozumienie subiektywności atrakcyjności pozwala unikać oceniania innych wyłącznie na podstawie powierzchownych cech.

Podsumowanie

Atrakcyjność to złożone zjawisko obejmujące cechy fizyczne, interpersonalne i sytuacyjne. Wpływa na nasze relacje, karierę i poczucie własnej wartości. Choć w dużej mierze jest subiektywna, możemy na nią wpływać, dbając o siebie, rozwijając umiejętności społeczne i pozostając autentycznymi. Zrozumienie tego pojęcia pomaga budować lepsze relacje i zwiększać satysfakcję z codziennego życia.

Wypisy z literatury psychologicznej

Teoria atrakcyjności opartej na bilansie zysków i strat. Teoria zakładająca, że lubimy tych, których zachowanie ma dla nas wartość nagradzającą, lub tych, których kojarzymy z pozytywnymi zdarzeniami. MPS 568.    

Liczne badania wykazały, że stopień fizycznej atrakcyjności człowieka ma ogromny wpływ na to, jakie wnioski wyciągają na jego temat inni. Atrakcyjnym ludziom skłonni jesteśmy przypisywać bardziej pożądane cechy niż osobnikom nie tak szczodrze wyposażonym przez naturę. Ludzie urodziwi w porównaniu z innymi postrzegani są jako bardziej towarzyscy, dominujący, inteligentni i lepiej przystosowani społecznie. LWW 38.

Atrakcyjność partnerów
Inwentarz wartości partnera pokazany w tabeli 2.2 wskazuje, że składają się na nie: atrakcyjna twarz, atrakcyjne ciało i zdrowie. Co sprawia, że twarz jest atrakcyjna? Jedną z cech jest symetria, co oznacza, że prawa i lewa połowa twarzy są do siebie podobne. Kolejną cechą jest dymorfizm płciowy, który odnosi się do różnic w formie lub strukturze między mężczyznami i kobietami. Atrakcyjniejsze twarze mężczyzn są bardziej męskie, a atrakcyjniejsze twarze kobiet – bardziej kobiece.

Trzecią cechą jest to, że atrakcyjna twarz jest średnią z wielu konfiguracji twarzy występujących w populacji. Jest to twarz, która ma przeciętny rozmiar ust, oczu i nosa. Jednak średnia to nie cała historia. Atrakcyjna kobieca twarz w porównaniu z tą przeciętną ma bardziej czerwone usta, ciemniejsze linie oczu i mniejszą masę wokół szyi i policzków. Atrakcyjna twarz mężczyzny w porównaniu z przeciętną ma ciemniejsze brwi, linie oczu i skórę, a także większą brodę i mniejszą masę wokół szyi i policzków. DMO 38.

Ewolucyjna funkcja piękna
Można chyba bezpiecznie stwierdzić, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni preferują partnerów atrakcyjnych/pięknych/przystojnych. Ale jaki jest powód tej preferencji? Jedną z odpowiedzi jest to, że atrakcyjność to powszechnie ceniona cecha, która pojawiła się w naszej ewolucyjnej przeszłości w wyniku doboru płciowego. Hipoteza dobrych genów zakłada, że piękno sygnalizuje genetyczną odporność, zdrowie, płodność i inteligencję. Innymi słowy, piękno samo w sobie nie jest ważne, ale ważne jest to, co ono sygnalizuje. Jakie są dowody na to, że piękno oznacza dobre geny? DMO 38.

Zalety piękna Czy atrakcyjna twarz i ciało pomagają w zdobyciu partnera? Jeśli ładna twarz i atrakcyjność fizyczna określają wartość partnera, to czy zwiększają szanse na przyciągnięcie go? Gillian Rhodes z zespołem podjęli się zbadania tej kwestii na australijskiej próbie mężczyzn i kobiet. Żeby uzyskać miarę sukcesu w przyciąganiu partnera, naukowcy prosili osoby o podanie liczby partnerów seksualnych, wiek odbycia pierwszego stosunku i długości każdego związku. Zdjęcia uczestników były oceniane pod kątem atrakcyjności, dymorfizmu płciowego, przeciętności i symetrii przez oddzielną grupę osób.

Czy te wskaźniki atrakcyjności fizycznej korelują z doświadczeniem seksualnym? Wyniki pokazały, że tak. Osoby z wyższymi wskaźnikami fizycznej atrakcyjności miały więcej doświadczeń w związkach. Mężczyźni o atrakcyjnych twarzach oraz atrakcyjnych, męskich ciałach mieli więcej partnerów/partnerek seksualnych, a także stali się aktywni seksualnie w młodszym wieku. Kobiety o atrakcyjnych twarzach stały się aktywne seksualnie w młodszym wieku i miały więcej związków trwających ponad rok. Wyniki dostarczają pewnych dowodów na to, że wraz ze wzrostem wartości jako partnera rośnie również prawdopodobieństwo przyciągania innych. DMO 39.

Większość dobrych relacji można uważać za wymianę korzyści. Korzyści te mogą być pewną kombinacją pieniędzy i dóbr materialnych. Wymiana może też dotyczyć rzeczy niematerialnych, takich jak pochwała, pozycja społeczna (status), informacja, seks lub wsparcie emocjonalne. Psycholog społeczny Elliot Aronson podsumowuje to w teorii atrakcyjności jako funkcji nagród, która głosi, że atrakcyjność jest formą uczenia się społecznego. Rozpatrując społeczne korzyści i koszty – twierdzi Aronson – możemy zwykle zrozumieć, dlaczego ludzie są dla siebie nawzajem atrakcyjni. Krótko mówiąc, teoria nagród utrzymuje, że najbardziej lubimy tych, którzy dają nam maksimum nagród przy minimum kosztów.

Sądzimy, że po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgodzisz się, iż teoria ta wyjaśnia (prawie) wszystko, co dotyczy atrakcyjności interpersonalnej. Psycholodzy społeczni znaleźli cztery szczególnie silne źródła nagród, będące dobrymi pradykatorami atrakcyjności interpersonalnej: bliskość, podobieństwo, samoodsłanianie i atrakcyjność fizyczna. Większość z nas dobiera sobie przyjaciół, wspólników i kochanków dlatego, że oferują oni (lub one) pewną kombinację tych czynników przy stosunkowo niskich kosztach społecznych. PKK V 65.

Teoria atrakcyjności jako funkcja nagród – koncepcja oparta na teorii uczenia się społecznego; przewiduje ona, że najbardziej lubimy tych, którzy dają nam maksimum nagród przy minimum kosztów. PKK V 65.

Zasada podobieństwa – pogląd, zgodnie z którym dla ludzi atrakcyjne są osoby najbardziej do nich podobne na istotnych wymiarach. PKK V 66.

Jeśli dwie osoby odkryły, że mają taki sam gust muzyczny, takie same poglądy polityczne i postawy wobec edukacji, to prawdopodobnie zaprzyjaźnią się ze sobą, ponieważ w istocie wymieniły one swoje gusty i postawy. Ta zasada podobieństwa wyjaśnia także, dlaczego nastolatki najczęściej znajdują przyjaciół wśród tych, którzy podzielają ich poglądy polityczne i religijne, aspiracje edukacyjne oraz postawy wobec muzyki, alkoholu i narkotyków. Podobieństwo wyjaśnia również fakt, że większość ludzi znajduje współmałżonków w tym samym wieku, tej samej rasy, mających taki sam status społeczny, takie same postawy i wartości. Ogólnie rzecz biorąc, podobieństwo, tak samo jak bliskość, sprawia, że serca stają się czulsze. PKK V 66-67.

Teoria nagród przewiduje, iż atrakcyjni będą dla nas ludzie inteligentni, przystojni, znajdujący się w pobliżu, dzielący się informacjami o sobie, poglądach i zainteresowaniach podobnych do naszych oraz dysponujący władzą i wpływami. PKK V 69.

Czy nasz dobór partnerów jest wynikiem swego rodzaju negocjacji o coś najlepszego, co możemy dostać na rynku interpersonalnym? Tak, odpowiada teoria oczekiwania-wartości. Ludzie zwykle decydują, czy dążyć do jakiegoś związku lub relacji, zestawiając wartość, jaką widzą w innej osobie (z uwzględnieniem takich cech, jak atrakcyjność fizyczna, poczucie humoru, zainteresowania i inteligencja), z oczekiwaniem sukcesu w utworzeniu tego związku (czy ja będę atrakcyjny dla tej osoby?). Większość z nas nie marnuje zbyt wiele czasu na sprawy interpersonalne, które uważamy za przegrane. Raczej inicjujemy związki i relacje z najbardziej atrakcyjnymi osobami, które, naszym zdaniem, także nas polubią. W tym sensie teoria oczekiwania-wartości jest nie tyle konkurencją dla teorii nagród, ile jej uzupełnieniem. PKK V 69-70.

Teoria dysonansu poznawczego przewiduje, że dla ludzi atrakcyjni są ci, dla których zgodzili się cierpieć. Przeciwnie, ogólna teoria nagród nigdy by nie przewidywała takiego rezultatu. Innym ważnym wkładem zwolenników teorii dysonansu jest dostarczenie struktury teoretycznej pozwalającej zrozumieć, dlaczego wszyscy zajmujemy się uzasadnianiem naszych niemądrych przekonań, złych decyzji, a nawet krzywdzących działań skierowanym przeciw innym – usprawiedliwiając się i odrzucając osobistą odpowiedzialność. PKK V 72-73.

Podsumujmy teraz nasze rozważania nad atrakcyjnością interpersonalną: zwykle niewiele się pomylisz, jeśli będziesz posługiwać się teorią nagród w celu zrozumienia, dlaczego ludzie są atrakcyjni dla siebie nawzajem. Inicjują oni relacje społeczne, ponieważ oczekują korzyści jakiegoś rodzaju. Może to być nagroda bezpośrednia, taka jak pieniądze, status lub seks, albo może to być uniknięcie jakichś wzbudzających lęk konsekwencji, takich jak ból. Jednakże psychologia społeczna wykazuje też, że prosta teoria nagród nie może sama wyjaśnić wszystkich subtelności ludzkich interakcji społecznych.

Bardziej wyrafinowany i bardziej użyteczny sposób rozumienia atrakcyjności musi brać pod uwagę takie czynniki poznawcze, jak oczekiwania, samoocena i dysonans poznawczy. Innymi słowy, teoria wyjaśniająca musi uwzględniać to, w jaki sposób interpretujemy nasze środowisko społeczne. To pojęcie interpretacji leży także u podstaw innych dokonywanych przez nas ocen ludzi, o czym przekonamy się przy omawianiu atrybucji. PKK V 73.

W identyfikacji decydującym komponentem jest atrakcyjność – atrakcyjność osoby, z którą się identyfikujemy. Ponieważ identyfikujemy się z danym modelem, przeto chcemy wyznawać te same co model poglądy. ACI 48.

„Nie kochamy ludzi tak bardzo za dobro, którym oni nad obdarzyli, ale za to dobro, którym my obdarzyliśmy ich”. Lew Tołstoj, Wojna i pokój. MPS 172.

Nawet męskie dążenie do niezależności i nastawienie na rywalizację mogło rozwijać się w toku selekcji podyktowanej przystosowaniem się kobiet i mężczyzn do realizacji innych ról biologicznych. Glenn Wilson stwierdził, że „męskie osiągnięcia są w ostatecznym rachunku prezentacją własnych możliwości” i spełniają funkcję „analogiczną do wspaniałego ogona pawia”. Mężczyźni, jego zdaniem, dążą do uzyskania statusu i zasobów, które uczynią ich atrakcyjnymi w oczach kobiet. Tak częste związki bogatych mężczyzn i pięknych kobiet potwierdzają, że nie mylą się w swych kalkulacjach. MPS 243.

Co decyduje o skuteczności przekonywania? Badania skupiły się wokół czterech czynników: nadawcy, przekazu, kanału i odbiorcy. Osoby uznane za wiarygodne są oceniane jako eksperci i obdarzane zaufaniem. Z kolei wiarygodności sprzyja płynne przemawianie bez momentów wahania, szybkie tempo wypowiedzi i spoglądanie słuchaczom prosto w oczy. Za bardziej wiarygodne uznawane są również osoby, które głoszą poglądy pozostające w sprzeczności z ich własnym interesem. Natomiast atrakcyjność nadawcy jest warunkiem jego skuteczności przy przekonywaniu dotyczącym gustów i upodobań. Atrakcyjny nadawca jest także wiarygodny w sprawach gustu i systemu wartości. MPS 338-339.

Istnieje stereotyp fizycznej atrakcyjności, według którego „piękni ludzie są jednocześnie dobrzy”. MPS 412.

Jako istoty ludzkie charakteryzuje nas bardzo silna potrzeba przynależności. Bliskie, wspierające związki z innymi zwiększają szanse przeżycia jednostki i przetrwania grupy. Poszukując takich związków, poświęcamy czas i pieniądze, aby uzyskać bardziej atrakcyjny wygląd. Nawiązując intymne związki, odczuwamy radość. Kiedy to tracimy, przepełnia nas smutek. Badania ujawniły bliski związek między utrzymywaniem bliskich kontaktów a stanem zdrowia fizycznego oraz dobrostanem psychicznym. MPS 535.

ZJAWISKO DOBIERANIA SIĘ W PARY. Wykazywana przez kobiety i mężczyzn skłonność do wybierania jako partnera osoby pasującej do siebie pod względem urody oraz innych cech. MPS 542.

STEREOTYP FIZYCZNEJ ATRAKCYJNOŚCI. Przypuszczenie, że ludzie charakteryzujący się pięknem fizycznym posiadają również wiele innych pożądanych cech. Wierzymy, że to, co piękne, jest jednocześnie dobre. MPS 543.

Intuicyjność sądów politycznych jest jeszcze bardziej uderzająca w badaniach Alexandra Todorova z Princeton. Todorov bada proces formowania wrażeń (impression formation) na temat innych ludzi. Kiedy zaczynał swoje badania, dostępnych było wiele danych wskazujących na to, że oceniamy ludzi atrakcyjnych jako bardziej inteligentnych i szlachetnych niż osoby mniej urodziwe oraz że jesteśmy bardziej skłonni interpretować wszelkie wątpliwości na ich korzyść.

Sędziowie przysięgli są bardziej skłonni uwierzyć w niewinność atrakcyjnych oskarżonych, a kiedy ludzie urodziwi zostają uznani za winnych, sądy wymierzają im średnio łagodniejsze kary. To prymat afektu, który wywołuje w ludziach przychylność wobec oskarżonego i skłania ich jeźdźców do interpretowania dowodów w sposób zgodny z pragnieniem słoni, aby go uniewinnić. HPU 93.

Omówiliśmy cztery zasadnicze czynniki warunkujące rodzenie się uczuć sympatii i przyjaźni. Najlepszym prognostykiem tego, czy dwoje ludzi się polubi, jest ich wzajemna bliskość. Bliskość sprzyja powtarzaniu się oddziaływań i kontaktów, w których toku mogą odkryć łączące ich podobieństwa i okazywać sobie wzajemnie serdeczność. MPS 554-555.

Drugim czynnikiem determinującym zainteresowanie jest atrakcyjność fizyczna. Zarówno w eksperymentach laboratoryjnych, jak i w warunkach naturalnych, w czasie których organizowano również randki w ciemno, stwierdzono, że studenci zdecydowanie preferowali osoby atrakcyjne. W życiu codziennym jednak na swych życiowych partnerów wybieramy tych, których atrakcyjność mniej więcej odpowiada naszej. Jeśli poślubimy kogoś znacznie mniej od nas atrakcyjnego, to zazwyczaj dlatego, że posiada on inne zalety kompensujące braki urody. Nasza skłonność do przypisywania atrakcyjnym osobom pozytywnych cech wyznacza stereotyp atrakcyjności fizycznej, którego podstawowe przesłanie brzmi: to, co ładne, jest dobre.

Poza dotąd wymienionymi czynnikami o przekształcaniu się znajomości w trwalszą zażyłość decydują jeszcze dwa inne czynniki. I tak, lubimy tych, którzy prezentują podobne postawy, wartości i przekonania. Wbrew popularnemu powiedzeniu przeciwieństwa rzadko się przyciągają. Poza tym skłonni jesteśmy odwzajemniać cudzą sympatię i z reguły lubimy tych, którzy lubią nas. MPS 555.

Niektórzy badacze ostrzegają, że nierealistycznie piękni bohaterowie mass mediów (aktorki, aktorzy, modelki) powodują spadek zadowolenia z wyglądu tych, którzy nam samym są dostępni jako obiekty romantycznych uczuć. W jednym z badań wykonali jeszcze jeden krok przekonujący o słuszności tej argumentacji. Wykazali, że ci ludzie, którzy obejrzeli wiele zdjęć przesadnie atrakcyjnych seksualnie osób płci przeciwnej (w rodzaju tych, które zamieszcza „Playboy” czy „Playgirl”), uważali swoich małżonków czy partnerów za mniej godnych pożądania. CWW 28.

Jeżeli chodzi o ogólną atrakcyjność, to bardziej podobają nam się ludzie, których twarze łatwo rozpoznać i których imiona łatwo wymówić. Co ciekawe, kiedy przetwarzamy jakąś informację bez żadnych trudności poznawczych, w mięśniach naszej twarzy nasila się aktywność neuronalna, która sprawia, że zaczynamy się uśmiechać. Kiedy zaś jest nam trudno coś przetworzyć, nie lubimy tego uczucia i w związku z tym również rzeczy, która sprawi tę trudność. CPS 151.

Lubimy ludzi, którzy są do nas podobni. CPS 205.

Podobny styl wypowiedzi (rodzaj słów i wyrażeń stosowany przez rozmówców) zwiększa wzajemną atrakcyjność partnerów, stabilność relacji międzyludzkich i – co dość zaskakujące – prawdopodobieństwo, że negocjacje z porywaczem zakończą się sukcesem. Co więcej, efekt ten występuje mimo tego, że rozmówcy zazwyczaj nie zauważają podobieństwa swoich stylów wypowiedzi. CPS 206.

Podobieństwa i komplementy sprawiają, iż ludzie czują, że ich lubisz, a w momencie, gdy ludzie zdadzą sobie sprawę, że ich lubisz, będą chcieli robić z tobą interesy. Ufają bowiem, że osoba, która ich lubi, będzie nimi dobrze kierowała. Zatem zdaniem podstawowa zasada, jaką się powinni kierować sprzedawcy, brzmi następująco: pokaż klientom, że autentycznie ich lubisz. CPS 208.

Reakcje na ludzi ładnych to przykład tego, co psychologowie nazywają zjawiskiem aureoli. Polega ono na tym, że jakaś pozytywna cecha człowieka opromienia swoim blaskiem wszystkie pozostałe jego cechy i decyduje o sposobie, w jaki widziany jest przez innych. Wiele danych dowodzi, że atrakcyjność fizyczna stanowić może źródło takiej właśnie aureoli. Na przykład mamy automatyczną skłonność do przypisywania ludziom ładnym takich pochlebnych cech, jak utalentowanie, sympatyczność, uczciwość i inteligencja. CWW 191.

Pewne studium nad kanadyjskimi wyborami parlamentarnymi z roku 1974 wykazało, że przystojni kandydaci na posłów uzyskiwali dwa i pół razy więcej głosów niż kandydaci pozbawienie tej cnoty. Sami wyborcy zdają się jednak nie dostrzegać własnego ulegania wyglądowi polityka. Aż 73% kanadyjskich wyborców gorąco zaprzeczało takiej możliwości, a jedynie 14% w ogóle ją dopuszczało. Ładny wygląd kandydatów ubiegających się o zatrudnienie dwukrotnie silniej podnosił szanse uzyskania pracy niż jakość ich kwalifikacji zawodowych. CWW 191.

Ekonomiści analizujący zarobki Kanadyjczyków i Amerykanów stwierdzili, że osoby atrakcyjne fizyczne zarabiają przeciętnie o 12-14% więcej od swoich nieatrakcyjnych współpracowników. CWW 191-2.

Ludzie przystojni są znacznie lepiej traktowani przez wymiar sprawiedliwości. Na przykład w jednym z badań wykonanych w stanie Pensylwania badacze ocenili fizyczną atrakcyjność 74 oskarżonych (na początku procesu każdego z nich) i po wielu miesiącach przejrzeli ich akta procesowe. Okazało się, że oskarżeni przystojni otrzymali znacznie niższe wyroki – w istocie przystojny oskarżony miał dwukrotnie większą szansę, by w ogóle nie trafić do więzienia w wyniku procesu. (…) ludzie ładni mają większą szansę uzyskania pomocy w potrzebie i silniej wpływają na opinię innych, gdy tego zechcą. CWW 192.

Osoby ładne zdają się cieszyć w naszej kulturze ogromną przewagą. Są bardziej lubiane i spostrzegane jako obdarzone licznymi cnotami, łatwiej przekonują innych i częściej uzyskują od nich pomoc. Wreszcie, osoby zawodowo parające się oszustwem są z reguły urodziwe. CWW 192-3.