Narcyzm (narcissism)

Narcyzm (narcissism) – miłość do siebie lub gratyfikacja osiągana przez kontemplację samego siebie. W psychoanalizie kateksja ego przez popędy seksualne, jak ma to miejsce w homoseksualizmie, co opisuje Sigmund Freud (1856-1939) w książce Trzy rozprawy z teorii seksualnej (1905). W późniejszym okresie Freud sformułował pogląd, że jest to normalna faza rozwoju psychoseksualnego, między fazą autoerotyzmu a fazą libido związanego z obiektem i w 1914 opublikował artykuł Wprowadzenie do narcyzmu, w którym wyłożył swoją teorię. Psychoanalityk amerykański pochodzenia austriackiego Heinz Kohut (1913-81) uważał narcyzm za naturalnie przynależny rozwojowi, natomiast działająca w Wielkiej Brytanii austriacka psychoanalityczka Malanie Klein (1882-1960) i jej uczniowie kwestionowali teorię Freuda, dowodząc, że relacje z obiektem są obecne od najwcześniejszych faz ssania. Pojęcie narcyzmu wprowadził jako pierwszy w 1898 brytyjski seksuolog Havelock Ellis (1859-1939) w artykule Auto-erotism: A Psychological Study. CS 425.
Keep Reading →

O poczuciu wyższości, narcyzmie kolektywnym i nacjonalizmie

Wojciszke - Psychologia społecznaJednym z wymiarów tożsamości jest poczucie wyższości, czyli przekonanie, że grupa własna jest lepsza od innych. Teoria tożsamości społecznej zakłada, że takie przekonanie jest niemal automatyczną konsekwencją podziału świata społecznego na swoich i obcych w połączeniu z powszechną tendencją do dowartościowania siebie. Krańcowe poczucie wyższości pozostaje charakterystyczne dla nacjonalizmu, a także narcyzmu kolektywnego. Agnieszka Golec de Zavala i współpracownicy zdefiniowali narcyzm kolektywny jako podbudowane silnymi emocjami, a nierealistyczne przekonanie o wielkości i wybitności własnej grupy, na przykład narodowej lub rasowej. Keep Reading →